soms heb je geen keus

soms heb je geen keus en je hoofd boven water te houden. leuk is het niet natuurlijk maar je moet gewoon door.

Hier net zo. natuurlijk begint het al met de lochdown . zoon die thuis is . wat best veel planning en prikkels met zich mee brengt . Maar ook de onrust.

eerst nog even na buiten en wat af leiding maar dat wordt steed minder en me zoon heeft het ook steeds minder afleiding en aan spraak , mist zijn school vriendjes, het spelen op school en de ondersteuning en ritme in het leven

ja en dan kom je onverwachts in het ziekenhuis met je zoon.Staat met vrezelijke pijn op en het wordt alleen maar erger en erger en erger. Dus na de huisarts en toen na het zieken huis en voor dat ik wist moets mijn zoon geopereed worden. Omdat er nu maar een mee na binnen mag ivm covite op het moment . zat ik daar dus in het ziekenhuis. me man is maar naar huis gegaan . Het was een hele zware dag echt uit geput die dag was pas weer om18:oo thuis terwijl we dus al om 10 uur in het ziekenhuis was.

wat doe dat met mij . eigenlijk weet ik het niet. het was een overleving mode en door gaan. Als moeder heb je geen keus op dat moment. je moet verder.

langzaam sluip de overprikkeling en uitputting binnen maar echt door heb ik het niet wand je moet door je moet veder . alles moet geregeld worden .

van alles een beetje bij gekomen en weer een klein beetje balance te vinden en de draat van de dag weer op hebben gepakt

werd mijn leven even goed door elkaar gegooit. Mijn man kwam in het ziekenhuis terecht.

Even na de huisarts voor buik en rug klachten . En voor dat ik wist lag mijn man in het zieken huis . bleek last van zijn nieren te hebben . EN na verder onderzoek bleek hij last van bindweefesel te hebben wat zijn nieren dus blokkeerd. Hij moets hier wel aan gelopen worden heeft dus nu bypass van zijn nieren naar zijn blaas toe .

Maar mijn leven storte even totaal in. Op geven moment kon ik het echt niet meer volhouden dus ja ik moest gewoon aan me zelf denken om volte houden. Ik heb gelijk hulp gevraagt wand ik kon niet meer. slapen ging heel slecht en had ook heel erg last van mijn spieren . all spanning was gewoon te veel voor me .

ik moet mijn rust pakken. dus ik samen met mijn ondersteuning gekeken hoe ik weer ruimte kreeg voor me zelf . mijn zoon kon gelukkig extra na de zorgboederij dat gaf mij weer wat ruimte maar hem ook. Hij kon hier door ook weer meer afleiding krijgen van andere en even zijn energie kwijd en even aan andere dingen denken.

langzaam kom ik weer beetje terug . Maar het kost nog steeds veel. Maar wat ik zeg soms moet je gewoon door.Ook als je denkt dat het niet meer gaat. Het scheel heel erg als je goede hulp heb om van je af te praten en dat er mensen zijn die met je mee denken wat je nodig hebt

(C) veronica

Plaats als eerste een reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *